Κεντρική+μνήμη

Η μνήμη είναι ηλεκτρονικά κυκλώματα, τα οποία «αποθηκεύουν» προγράμματα και δεδομένα για να χρησιμοποιηθούν από τον μικροεπεξεργαστή. Χαρακτηριστικό μέγεθος της μνήμης είναι και πάλι η χωρητικότητα, η οποία μετράται με τις ίδιες μονάδες μέτρησης, όπως και η χωρητικότητα του σκληρού δίσκου (δλδ σε MB). Υπάρχουν δύο είδη μνήμης:

 >     >     >
 * **RAM.** Η μνήμη RAM βρίσκεται στην κεντρική μνήμη (main memory) του υπολογιστή όπου αποθηκεύονται τα προγράμματα που εκτελεί η ΚΜΕ αλλά και τα δεδομένα των προγραμμάτων. Επειδή η κύρια μνήμη του υπολογιστή είναι οργανωμένη ώστε να μπορεί να προσπελαστεί άμεσα κάθε θέση της, αναφέρεται ως μνήμη τυχαίας προσπέλασης (Random Access Memory), εν συντομία RAM. Ένα πρόγραμμα που πρόκειται να εκτελεσθεί πρέπει πρώτα να μεταφερθεί από τον σκληρό δίσκο στην μνήμη RAM, ώστε να μπορέσει να το «δει» ο μικροεπεξεργαστής. Το ίδιο συμβαίνει και με τα δεδομένα που πιθανώς χειρίζεται το πρόγραμμα. Ο λόγος που επιβάλλει την ύπαρξη της μνήμης RAM σαν ενδιάμεσου μεταξύ του μικροεπεξεργαστή και του σκληρού δίσκου (ή άλλων μέσων αποθήκευσης), είναι ότι τα μέσα μαγνητικής αποθήκευσης εργάζονται με πολύ χαμηλές ταχύτητες σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία εργάζεται ο μικροεπεξεργαστής, ενώ η μνήμη RAM έχει τη δυνατότητα να εργάζεται με την ταχύτητα του μικροεπεξεργαστή. Να σημειωθεί ότι η μνήμη RAM δεν έχει την δυνατότητα να αποθηκεύει μόνιμα δεδομένα, ενώ τα δεδομένα που περιέχει «χάνονται» μόλις διακοπεί η τροφοδοσία του Η/Υ με ηλεκτρικό ρεύμα. Μπορεί να πούμε μάλιστα ότι η συνολική απόδοση ενός Η/Υ εξαρτάται περισσότερο από την ύπαρξη περισσότερης μνήμης RAM παρά από την ύπαρξη καλύτερου μικροεπεξεργαστή.
 * **ROM.** Στη μητρική κάρτα υπάρχει η μνήμη ROM η οποία περιέχει το βασικό σύστημα εισόδου - εξόδου του υπολογιστή (BIOS). Αυτή η μνήμη έχει την δυνατότητα μόνο να διαβαστεί και όχι να γραφτεί (Read Only Memory). Η μνήμη ROM στη πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική απο τη RAM, παρόλο που έχουν επικρατήσει ν' αναφέρονται μαζί ως κύρια μνήμη. Η μνήμη ROM είναι ένα λογικό κύκλωμα ρυθμισμένο μ' αυτό τον τρόπο, ώστε σε κάθε αριθμητική τιμή εισόδου (διεύθυνση), να δίνει και μια ορισμένη τιμή εξόδου (περιεχόμενο διεύθυνσης).